Reisverslagen, langs kronkelende wegen

Het trouwvervoer, de gala’s, de diners voor twee op locatie. Het zijn slechts enkele voorbeelden van de mogelijkheden met de Ko-bus. Mogelijkheden die gaandeweg worden ontdekt en die allemaal pas veel later op het CV van Ko-bus kwamen te staan dan zijn reislustige natuur. Dat is namelijk waarvoor wij deze HY ooit hebben gekocht. Om mee te reizen over (buiten) landswegen. U kunt hier een deel van onze reisverslagen en avonturen met de Ko-bus teruglezen. Wij hopen dat u er veel plezier aan zult beleven. De verhalen zijn niet bewerkt en de teksten zijn grotendeels van de hand van Ilse Rijke-Huisman. Ze zijn geschreven tijdens onze reizen.

Wat vooraf ging:

Het was dinsdag 6 mei 2008, na een relatief lange zoektocht hadden wij eindelijk een HY in ons bezit. Een feestelijke gebeurtenis, ruim 35 jaar nadat HY op 30 januari 1973, vervolmaakt was en voor de RDW het schitterende Nederlandse levenslicht zag. De DS-42-60, een bus vol verrassingen maar vooral vol mogelijkheden. Ruim een maand later brachten wij de bus weg voor de APK controle. De ellende nam een aanvang. De bus verkeerde in een goede staat en met een druk op de knop konden we starten. Helaas, de APK bracht een en ander aan het licht. Dat was althans de conclusie van autobedrijf Peter Bakker. Ons aanbevolen door een deelnemer van een van de HY-verenigingen waar wij lid van zijn. Een fikse factuur van circa € 1300, – moest worden betaald. Jammer, maar onervaren en naïef als we waren gingen wij ervan uit dat het nodig was. Bij het wegrijden wilde de bus niet meer in 1 keer starten, kan gebeuren uiteraard. Het bleek een voorteken. Net terug van de Apk-keuring begon ons busje pas echt kuren te vertonen. Al snel verloren wij het vertrouwen in onze garage. ‘er hangt hier een draad los die doorloopt naar achter, ik denk iets met de gasinstallatie.’ ‘tja, geen idee, volgens ons is hij van de koelkast.’ Dat stond dus ook zwart op wit, maar helaas dat draadje bleek toch van onze lpg- installatie te zijn. Zonder te kort door de bocht te willen gaan, niet echt een top-monteur naar onze mening. Enkele maanden later lazen we in het clubblad een reisverslag van degene die ons de garage had aanbevolen. Zijn bus was van voor tot achter en van boven tot onder handen genomen. Het resultaat? Het ene na het andere defect deed hun vakantie in het water vallen. Peter Bakker, gij wordt bedankt voor uw moeite. De vakantieplannen voor de zomer van 2008 werden gewijzigd. Onze bus bracht ons nog ternauwernood naar de provincie Groningen. Een vriend van de familie wilde ons wel helpen. In het plaatsje Houwerzijl lieten wij uiteindelijk ons busje achter. In de winter stond onze bus daar nog. De ijspegels bungelden aan de binnenkant van onze HY en de olijfolie in een van de kastjes was stijf bevroren en had de vorm van een honingraad aangenomen. Maar liefst 10 maanden lang werden wij van onze HY gescheiden. Onze fietsen haalden wij in de winter op, de ijspegels aan de binnenkant van de bus brachten tranen in onze ogen en op onze wangen.

Met de fietsen op de drager en een brok in de keel keerden wij terug huiswaarts. Gelukkig bracht het voorjaar van 2009 beter nieuws. Ons busje, voorzien van een nieuw elektrisch circuit en ook weer rijdend op lpg kon worden opgehaald. Na een paar testjes in Groningen, met name de remmen, hebben wij met een brede lach op onze toetjes genoten van ons reisje naar Breda. In de zomer van 2009 vertrokken wij alsnog richting Duitsland. Eerst nog voorzichtig in Nederland blijvend maar toen dit zonder problemen verliep zetten wij koers richting onze Oosterburen. Een heerlijke vakantie volgde. Vervolgens zijn wij op zoek gegaan naar een stalling waar wij ook konden klussen. Dit was helaas niet mogelijk bij de stalling die wij destijds hadden. In Zevenbergschehoek werd een nieuwe stalling gevonden. Hier konden we, enigszins beschut tegen de koude, lekker aan de slag met ons busje. Begin 2010 was het dan zover, met een berg schuurpapier werd de bus aangepakt. De dakgoten werden vernieuwd, een nieuw motorblok werd ingebouwd en na heel veel uren schuren werd de bus gerold in haar nieuwe kleurtjes. Nieuwe klusjes blijven zich aandienen en ieder seizoen, of eigenlijk buiten het kampeerseizoen om, staan wij weer te springen om deze klusjes, waar je gelijk resultaat van ziet, aan te pakken. Iedere keer dat wij de deur van onze Kobus openen bespringt ons een gevoel van vrijheid en vakantie. Een HY vergt, zoals iedere oldtimer, heel wat tijd en levert, dat mag gezegd, ook veel frustraties maar de pluspunten zijn vele malen sterker. Daarom willen wij u ook de kans geven in dit gevoel te delen.

Renkum, ma 1 juni 2009 (2e Pinksterdag)

Afgelopen vrijdag zijn we aangekomen met onze “Ko-bus”, zo is de bijnaam van ons campertje. Een Citroën HY uit 1973. Ons hondje, Kobus, was ook mee. De heenreis is redelijk vlot verlopen, file viel reuze mee. Alleen het starten moet wat op een onorthodoxe wijze. Twee kabels tegen elkaar aanhouden. Dan ontstaat er een elektrische vonken start de bus. Het is een beetje behelpen, maar we komen vooruit. We staan nu inmiddels drie dagen en drie nachten op landgoed camping Quadenoord. We proberen de camper weer voor het eerst uit sinds dat deze bijna een jaar heeft stilgestaan met panne. Maar dit is niet “de” aanleiding om hier naartoe te komen. Ik heb namelijk vier dagen beeldhouwen voor mijn verjaardag gekregen van Henk, Theo en mama. Inmiddels zitten er twee dagen beeldhouwen op en een dag pauze. Zaterdagochtend ben ik om 09.30 begonnen. Eerst heb ik een steen uitgezocht. Het is een redelijk lange en smalle van wel 60 kilo. De eerste dag heb ik er 9 kilo vanaf gehakt. Mijn voornemen was om iets abstracts met organische vormen te maken maar toen ik de steen zag, zag ik elke keer weer een vrouwfiguur. De steen gaf het zelf aan en ik ben hier mee aan de slag gegaan. Halverwege dag twee brak er een borst. Hierdoor moest ik veel steen weghalen “onder” de borst zodat de borsten weer meer naar voren zouden komen. Er ging zeven kilo verloren. Hierdoor werd het “buikje” een flinke buik en werd ze zwanger. Blijkbaar moest het zo lopen. “Wishfull thinking?” Na deze dag hebben we pauze gehouden en zijn we wezen fietsen naar Wageningen en omstreken. Een kilometer voordat we terug waren op de camping brak noodweer uit. We waren tot op ons ondergoed nat en Kobus was net een verzopen kat en hij was zo bang…..

Hier stopt het verhaal in het reisjournaal. Ik herinner mij dat ons vertrek niet zo ging als gewenst. De bus wilde niet starten en de ANWB moest eraan te pas komen. Wellicht dat het in mijn geheugen door de war loopt maar in de buurt van Gorinchem stranden we wederom. Ook hier bood de ANWB uitkomst. Het zou niet de laatste keer zijn dat ze ons geholpen hebben. Het verblijf op Quadenoord en in onze HY was van begin tot eind grandioos en een lieve oudere vrouw is tot op de dag van vandaag een goede kennis die we hebben overgehouden aan dit korte tripje.